Pałac Heymanna
facebook

www.heymann.pl
www.heymann.pl www.heymann.pl

www.heymann.pl

O Historia Pokoje Atrakcje Cennik

Linki na przyjazne strony
- Tour de Pologne
- Zdjęcia obiektu
- Pirenejski Pies Górski- zdjęcia
Pirenejski Pies Górski
Kalendarium imprez
Galeria
Lokalizacja
Kontakt
 

Pirenejski Pies Górski


 

Pirenejski Pies Górski - rasa psów rzadkich bardzo w Polsce,która do nas trafiła całkiem przypadkowo.23.12.2005 roku odebrałem od Kasi Adamus z Krakowa uratowaną przez nią z pseudohodowli Amandę.Sukę hodowlaną ,która w wieku 9 lat została skazana przez właściciela na śmierć. U nas żyła jeszcze półtorej roku...niestety wiek, wyeksploatowanie i rak zrobiły swoje. Amanda odeszła ,ale pozostała miłość do rasy.

W lipcu 2007 roku kupiliśmy Egona z Galicyjskiego Raju - wnuka naszej Amandy,który skrzywdzony przez ludzi wiele czasu potrzebował by nam zaufać. Trafił do nas dzięki hodowcy - Staszkowi Twarogowi ,który psa uratował ze schroniska.Jego hodowlę można zobaczyc na stronie: http://www.zgalicyjskiegojaru.republika.pl/ Był bohaterem programu "Psi Psycholog".Mimo braku zaufania do ludzi dwukrotnie jak na razie udało nam się wspólnie zdobyć złote medale na wystawch.

Staszek - wielki pasjonat pirenejczyków miał jednak problemy z przeżywalnością miotów. I tak trafiła do nas Honda - córka Amandy a mama Egona-;)

Na przełomie 20 i 21 kwietnia urodziły nam się maluszki - 3 dziewczynki i 5 chłopców. Byliśmy pełni obaw ale maluchy od samego początku dokarmiamy z butelki i rosną jak na drożdżach.Ich zdjęcia można zobaczyć w linkach.

teraz kilka słów o rasie za serwisem molosy.pl:

Jest wiele niejasności w historii powstania pirenejskiego psa górskiego. Na temat jego pochodzenia krążą, co najmniej trzy teorie. Jedna z nich stwierdza, że dalekim przodkiem tegoż psa jest dog tybetański, który przybył do Europy wraz z najazdem azjatyckich plemion około V wieku. Jednak w wykopaliskach znalezione zostały szczątki psów pochodzące z 1800 - 1000 r.p.n.e., które odpowiadały budowie pirenejskiego psa górskiego. Według drugiej, przodkowie psa pirenejskiego pochodzili z centralnej Azji, a być może nawet z Syberii i przywędrowali do Europy wraz z Celtami. Trzecia zaś, wskazuje na pochodzenie pirenejskiego psa górskiego bezpośrednio od Rzymskich psów bojowych, które przywędrowały w Pireneje wraz z legionami. Niestety pochodzenie pirenejskiego psa pasterskiego nie jest do końca znane i wszystkie te teorie należy uznać tylko jako rozważania a nie fakt historyczny poparty dowodami. We Francuskich Pirenejach nazywany jest patou, a w XVII wieku często nazywany był również wilczym psem pirenejów, nazwa ta pochodziła od pełnionych przez niego zadań, czyli obrony stad przed dzikimi zwierzętami w tym wilkami. Pirenejski pies górski od wieków przystosowywany był do roli pasterza i obrońcy stad. Jednak w dokumencie pochodzącym z 1407 roku autorstwa Bourdeta, pies ten pełnił także funkcje stróża zamków, pałaców i murów miejskich.
W roku 1675 pani de Maintenon, kochanka Ludwika XIV, towarzyszyła Delfinowi (następcy tronu) podczas kuracji w Pirenejach. Pewnego razu natknął się na spacerze na bardzo pięknego patou. Delfin zażyczył sobie wziąć przedstawiciela tej rasy ze sobą do Paryża i kupił ośmiomiesięcznego psa, który potem przybył na dwór paryski, robiąc na wszystkich wielkie wrażenie. Od tej pory patou stał się psem francuskich królów.  Popularność pirenejskiego psa pasterskiego trwała przez najbliższe stulecie, aż do czasu wybuchu rewolucji francuskiej. W XVIII wieku kynolodzy wskazywali na różne typy i odmiany tej rasy. Wydaje się, że wykazywała ona dość dużą różnorodność. 
Gdy pod koniec XIX wieku starano się stworzyć hodowlę czystego pirenejskiego psa górskiego, okazało się, że stał się on w swojej ojczyźnie rzadkością. Spowodowane było to prawdopodobnie zmniejszającą się ilością pogłowia wilków i niedźwiedzi, które stanowiły naturalne zagrożenie stad. W tej sytuacji pies stracił swoje pierwotne zadanie jakim była ochrona owiec. W związku ze zmianami jakie zaszły w ówczesnych latach i rozwojowi turystyki wypoczynkowej, część przewodników górskich i turystycznych parała się hodowlą tych psów, których sprzedaż wczasowiczom z miast przynosiła im znaczne dochody. Pirenejski pies górski zaczął pojawiać się też w innych krajach, i tak w 1816 roku pierwszy pies przybywa do Ameryki do wydawcy czasopisma The Dog and the sportsman J. Skinera. Rok później pisarz i poeta Walter Scott opisuje swojego pirenejskigo psa górskiego. Następnie w 1825 francuski generał Lafayette wysyła 2 psy wspomnianemu wcześniej J. Skinerowi. W roku 1850 patou przybywa na dwór angielski królowej Wiktorii. 
Jednak na pierwszej francuskiej wystawie psów, która odbyła się w 1863 stworzono także klasę dla pirenejskiego psa górskiego. Rasa ta zaczęła interesować kynologów, tak, że w 1907 roku zostały założone dwa towarzystwa Club du Chien des Pyrenees i Pastour Club, które w tym samym roku ustanowiły dwa niezależne wzorce rasy.
Pierwsza wojna światowa pochłonęła wiele pięknych i wartościowych okazów pirenejskiego psa górskiego. Po zakończeniu jej Senac-Lagrange, poszukiwał wielbicieli tej rasy. Przyczyniło się to do założenia w 1923 towarzystwo o nazwie Reunion des Amateurs du Chin des Pyrenees II, której celem było stworzenie planowej i racjonalnej hodowli patou.  Poprawili oni wzorzec i starali się ujednolicić populację psów. Niestety starania ich zostały przerwane przez II Wojnę Światową, po której zakończeniu baza wyjściowa pirenejskiego psa była bardzo mała. W związku z tym część hodowców krzyżowała patou z leonbergerem i bernardynem. Jednak nie ma dokładnych danych potwierdzających to przypuszczenie. 
Obecnie sytuacja pirenejskiego psa górskiego jest zadowalająca. Z roku na rok zdobywa on nową rzeszę wielbicieli i hodowców tej pięknej i jakże cennej rasy. 
Pirenejski pies górski wspaniale sprawdza się w roli psa stróżującego i obronnego zarówno domów jak i farm. Jest również cenionym psem do towarzystwa. Jego uczuciowy charakter i opiekuńczość predysponują go jako wspaniałego towarzysza rodzinnego. Jednak warto jest zwrócić uwagą na nieustraszony i niezależny charakter tego psa, który niedoświadczonemu właścicielowi może przysporzyć problemów wychowawczych. Potrzebuje dużej ilości ruchu i raczej nie nadaje się do życia w bloku.

Źródło: Hans Raber, Encyklopedia Psów Rasowych, tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999 www.multicobooks.com.pl